Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

ῼΔΗ ΣΤΙΣ ΒΙΛΛΕΣ ΤΗΣ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΟΛΓΑΣ




Τς νύχτες πς περνοσα π τὴν πύλη σας
γι κείνη τν πόκοσμη πολίχνη,
κυρές μου, πο στν δρόμο τς βασίλισσας
κομίσατε τ πένθιμά μου χνη·
πι σάρκινοι π’τν σάρκα ο σπαίροντες
ρμοί σας, ο μαρμάρινες κολνες,
πυργίσκοι ν ποντίζωνται σ’ χέροντες
τσιμέντου κι στικος ρειπινες.

Κατάδικες σ σόβια συγκατοίκησι
μ ψη κα μ πλάτη κα μ μήκη
πο παίρνουν π τέλους τν κδίκησι
γι’ατ πο στν γενιά τους τώρα νήκει.
Ποιόν ρωτα, μονάκριβά μου θήλεα,
μπνεύσατε, ποιές κρύφιες μανίες
μις στατης δμ σες προπύλαια
κα τ’ δικου χαμο της ρινες;

Γι σένα περπατ ργ κι μφίθυμα
σκεπ το Καπαντζ χωρς κανένα
αδος στν παρει σεμν ρύθημα,
εφρόσυνη, πολύτιμη παρθένα.
Γι σένα τν σιωπή μου, Μπιάνκα, λυσα,
Μορντχ κα Mon Bonheur κα λλατίνι
κι ψώνω τν ματιά μου τώρα, Μέλισσα,
σ’εθεες κα καμπύλες ποχουν μείνει

σν Τεχος τν Δακρύων, σν πόλειμμα
μις πόλεως σβησμένης π’τν χάρτη,
σν ν’ φησε Θες τ εροσόλυμα
στ χέρια το Μολχ κα στν στάρτη.
Το Τούρκου, το βραίου κα το Ἕλληνα,
μ τώρα ρφανές, δικές μου μόνο,
φωτίστε μου τ σκότη πο σέληνα
σ γκρίζες συνοικίες νταμώνω.

ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου