ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ

Μάρτης, βροχή, ἐπάνω μου ἡ Καμάρα

ὀμπρέλλα ποὺ τὸ τόξο της τανύει∙

θραύεται ἐδῶ ἡ γκρίζα σιχαμάρα,

συστέλλεται καθὼς μὲ περικλείει.

Μάρτης, βροχή, στὸ βάθος ἡ Ῥοτόντα∙

πιὸ φουσκωμένοι ἀπ’τὸ νερό, πιὸ λεῖοι

οἱ τοῖχοι της. Στὰ πέριξ κάτι ὄντα

ποὺ τρέχουν ν’ἀποφύγουν τὶς σταγόνες. 

Νὰ τέμνωνται παράλληλα παρόντα;

Νὰ σύγκλιναν γιὰ λίγο οἱ αἰῶνες;

Τροχοί: κομμένη ἐπαίσχυντα στὰ δύο

σφαδάζει ἡ Ἐγνατία. Χωρὶς κανόνες

ἢ ῥυθμὸ ἡ κυκλοφορία. Ἕνα τοπίο

ἀσύμμετρα θαρρεῖς ζῳγραφισμένο.

Τὰ χρώματα σὲ νόημα ἀναλύω,

ἐκτείνω τὶς γραμμὲς στὸ πεπρωμένο. 

Ματαίως. Τὸν ἑαυτό μου ἀναβάλλω.

Σημεῖο πιὰ φυγῆς δὲν περιμένω:

Μπροστά μου ἀνυπόφορα μεγάλο

ὑψώνεται τὸ ὄχι σου καὶ μοιάζει

τὸ χάλκινο ἀνάστημα τοῦ Τάλω

ποὺ εἴσοδο καὶ ἔξοδο μοῦ φράζει.

ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

Η ΣΕΣΤΙΝΑ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ

Λένε πὼς τίποτε ἀπ’τὸ τίποτε δὲν βγαίνει

κι ὅ,τι ἀπομένει ἀπὸ κάθε ἀπουσία

ἴση οὐσία διατηρεῖ μ’αὐτὸ ποὺ λείπει,

πὼς ὅ,τι μέλλεται καὶ ὅ,τι ὑπῆρξε ἤδη

ἕνα παιχνίδι τῆς κλεψύδρας παριστάνει:

κοινὸ χαρμάνι ποὺ ἀλλάζει μόνο θέσι.

Μ’ἂν τὸ σκεφτεῖς, ἀλλάζει τάχα θέσι;

Ἀφ’οὗ θὰ πέσει πάλι κάτω ὅπως βγαίνει

κι ἀνεστραμμένη τὴν ῥοή του παριστάνει

μες στὴν χοάνη. Τ’ εἶναι ὅμως ἡ ἀπουσία

ἂν ὄχι ἀνεστραμμένη ἐπιστροφή; Κι ἂν ἤδη

ἔλειπε κεῖνο  ποὺ ἰσχυρίζεσαι πὼς λείπει

τί ἄλλο μένει νὰ μποροῦσε πιὰ νὰ λείπει

ἂν ὄχι ἐσὺ ἐξ ἀρχῆς; Ἄν ὄχι ἐσὺ ἀπ’τὴν θέσι

ποὺ ἐν ἀνέσει θὰ σοῦ ἐπέτρεπε ὅσα ἤδη

συνέβαιναν νὰ δεῖς; Κι ἀπ’ὅλα τοῦτα βγαίνει

πὼς εἶναι ζήτημα ὀπτικῆς ἡ ἀπουσία,

πὼς ἡ στιγμὴ ἐπὶ σκηνῆς δὲν παριστάνει

ἄλλο ἀπ’αὐτὸ ποὺ φαίνεται νὰ παριστάνει,

κι ὅσο κι ἂν φτάνει τόσο πάντοτε θα λείπει,

τόσο θὰ ἐκφεύγει τὸ παρόν, κι ἡ ἀπουσία

τῶν πρόσφορων στιγμῶν στὴν ἴδια πάντα θέσι

ὅπως τὸ κάδρο ἀποσύρεται καὶ βγαίνει

πάνω στὸν τοῖχο ἕνα τετράγωνο, ποὺ ἤδη

ὑπῆρχε μὰ δὲν ἦταν ὁρατό, ποὺ ἤδη

σχηματιζόταν σταθερά, καὶ παριστάνει

σὰν κάδρο δεύτερο καθὼς τὸ πρῶτο βγαίνει

ὅ,τι ἀπομένει ἀπ’τὸν πίνακα ποὺ λείπει:

τίποτε πέρα ἀπὸ τὴν ἴδια του τὴν θέσι

γιὰ νὰ χωρέσει ἴσα-ἴσα ἡ ἀπουσία,

ἕνα ἐκμαγεῖο τοῦ κενοῦ. Μ’ἂν ἡ ἀπουσία

ὁρίζει τὸ κενό, πῶς τὸ γεμίζει ἤδη;

Κι ἂν τὸ παιχνίδι μὲ τῶν λέξεων τὴν θέσι

-ποὺ σοῦ ἀρέσει- ὄντως τὰ ὄντα παριστάνει,

δὲν εἶναι πλάνη νὰ πιστεύεις ὅτι λείπει

-κι ἔτσι μιὰ λύπη ἀμφιβολίας νὰ σοῦ βγαίνει-

αὐτὸ ποὺ ἡ ἀπουσία ἀφαιρεῖ, ποὺ  βγαίνει

ἀπὸ μιὰ θέσι ὁρατὴ καὶ παριστάνει

πὼς χάνει τὴν οὐσία του κι ἤδη σοῦ λείπει;

ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

ΑΠΟΦΑΣΙΣ

Κάποιου ἀγγέλου τὰ φτερὰ θά  ‘χες ἀκούσει

κι οἱ ἦχοι μου στοιβάχτηκαν βουβοὶ ἐκτός σου

σὰν μιὰ ὁμίχλη συμπαγής, σὰν ἕνα ποῦσι

ποὺ θάμπωνε δυσοίωνα τὸ ἄσπρο φῶς σου.

Τώρα γιὰ λίγο θὰ σκεφτῇς τὸ τί θὰ κάνῃς

τὸ χεῖλος τοῦ ἡφαίστειου γιὰ νὰ περάσῃς,

θὰ κυτταχτῇς σὲ κάτοπτρο βαθιᾶς χοάνης

σὰν Νάρκισσος στοῦ μάγματος τὶς ἀνακλάσεις.

Καὶ θὰ διαβῇς τοῦ χείμαρρου τὴν μαύρη λάβα

ὅπως λιοντάρι τὴν στοὰ πύρινων κρίκων

χωρὶς νὰ ξέρῃς ποταμὸς σ’αὐτὸ τὸ διάβα

ἂν θἆναι ὁ Ἀχέροντας ἢ ὁ Ῥουβίκων:

ἂν σὲ δεχθοῦν σὰν νικητὴ ἢ σὰν ἀντάρτη

ἢ σὰν ἐχθρὸ σὲ σφάξουν στὶς εἰδοὺς τοῦ Μάρτη.

ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

Ο,ΤΙ ΘΕΛΗΣΑΜΕ

στὸν Θεοδόση Βολκὼφ

Ὅ,τι θελήσαμε ἐξ ἀρχῆς: τὸ Ἀπόλυτο

στὴν πιὸ ἀμιγῆ κι ἀπρόσμικτή του φύσι,

ἕνα Ἀληθὲς τελούμενο, ἀκώλυτο,

μιὰ ἐντεῦθεν τῆς ζωῆς Ἐσχάτη Κρίσι.

Ὅ,τι θελήσαμε ἐξ ἀρχῆς: τὸ Ἀκίνητο,

τὴν ἴδια ἀκινησία ἐν κινήσει,

τὸ πεπηγός, τὸ ἑδραῖο, ἀμετακίνητο,

τ’ὁριστικὸ τὰ πάντα ποὺ θὰ ὁρίσῃ.

Ὅ,τι θελήσαμε: τὸ Ἀναλλοίωτο,

τὸ Ἕνα αὐτοπροσώπως καὶ τὸ ἐν γένει,

αὐτὸ τὸ κι ἀπ’τὴν Ἱστορία ἀδῄωτο,

μιὰ ἀρχὴ στὸ τέλος της Ἀρχὴ νὰ μένῃ,

τὸ ἐντὸς τοῦ χρόνου ἄχρονο στὸ σήμερα,

μία ἀφήγησι συνισταμένη∙

ὅ,τι θελήσαμε ἐξ ἀρχῆς μιὰ χίμαιρα:

τὸ ἀβέβαιο ποὺ βέβαιο προβαίνει. 

DE RERUM NATURA

Τὰ πάντα παραδίδονται στὸ τίποτα,

στὴν ἴδια φλόγα θάνατος καὶ στάχτη

θὰ γίνουν κι εἰπωμένα καὶ ἀνείπωτα

κλωσμένα ἀπὸ τῆς Μοίρας τὸ ἀδράχτι,

τὰ ἔξυπνα, τ’ἀστεῖα, τὰ παμπόνηρα,

τὰ λάθη, τὰ σωστά, στερνὰ καὶ πρῶτα,

μαζὶ θὰ καταλήξουν μνῆμες κι ὄνειρα

καὶ μῦθοι καὶ σκιὲς καὶ γεγονότα.

Τὸ μέρος καταργεῖται ἀπ’τὴν ὁλότητα,

τὸ μέρος παύει πιὰ νὰ εἶναι μέρος,

στὸ Ἕνα ἐπιστρέφει ἀνερώτητα

καὶ σβήνεται στὸν θάνατο ὁ ἔρως.

Τὰ ὅμοια θὰ μοιάσουν μὲ τ’ἀνόμοια,

τὸ σκότος μὲ τὸ φῶς καὶ τὸ ἡμίφως,

τὴν ἴδια ταυτοχρόνως χίλια στόμια

σιωπὴ θὰ ἐκφωνήσουν ἀποκρύφως.

Οἱ ἔννοιες ἐξισώνονται αὐτόματα,

ἡ ἀλήθεια καταφάσκεται στὰ ψεύδη,

στὸ μαῦρο καὶ στὸ ἄσπρο καὶ στὰ χρώματα

ἡ ἔκπαλαι διάκρισι καθεύδει.

Ἁφὴ καὶ ἀκοὴ καὶ πᾶσα ἀντίληψι

ἐξ ἴσου ἀγωγός, πομπὸς καὶ σῆμα,

τὸ ἕκαστον τοῦ ἕκαστου περίληψι,

τὸ ἕτερον στοῦ ἕτερου τὸ σχῆμα.

Στὸ τέλος συγχωνεύονται ἀπειρόκαλα

τὸ ψέμμα κι ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ πλάνη

καὶ σάρκες ποὺ λατρεύτηκαν καὶ κόκκαλα

κοινὴ τὰ καταπίνει μιὰ χοάνη,

κοινὰ τὰ ὑλικὰ καὶ ἡ προέλευσι

τοῦ μίσους τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ οἴκτου,

κοινὴ θὰ μοιραστοῦνε τὴν παρέλευσι

τῆς ὅση προωρίστηκε ἰνδίκτου.

ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

ῼΔΗ ΣΤΙΣ ΒΙΛΛΕΣ ΤΗΣ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΟΛΓΑΣ

Τὶς νύχτες πῶς περνοῦσα ἀπὸ τὴν πύλη σας

γιὰ κείνη τὴν ἀπόκοσμη πολίχνη,

κυρές μου, ποὺ στὸν δρόμο τῆς βασίλισσας

κομίσατε τὰ πένθιμά μου ἴχνη·

πιὸ σάρκινοι ἀπ’τὴν σάρκα οἱ ἀσπαίροντες

ἁρμοί σας, οἱ μαρμάρινες κολῶνες,

πυργίσκοι νὰ ποντίζωνται σ’ Ἀχέροντες

τσιμέντου κι ἀστικοὺς ἐρειπιῶνες.

Κατάδικες σὲ ἰσόβια συγκατοίκησι

μὲ ὕψη καὶ μὲ πλάτη καὶ μὲ μήκη

ποὺ παίρνουν ἐπὶ τέλους τὴν ἐκδίκησι

γι’αὐτὸ ποὺ στὴν γενιά τους τώρα ἀνήκει.

Ποιόν ἔρωτα, μονάκριβά μου θήλεα,

ἐμπνεύσατε, ποιές κρύφιες μανίες

μιᾶς ὕστατης Ἐδὲμ ἐσεῖς προπύλαια

καὶ τ’ ἄδικου χαμοῦ της Ἐρινῦες;

Γιὰ σένα περπατῶ ἀργὰ κι ἀμφίθυμα

σκεπὴ τοῦ Καπαντζῆ χωρὶς κανένα

αἰδοῦς στὴν παρειὰ σεμνὸ ἐρύθημα,

εὐφρόσυνη, πολύτιμη παρθένα.

Γιὰ σένα τὴν σιωπή μου, Μπιάνκα, ἔλυσα,

Μορντὼχ καὶ Mon Bonheur καὶ Ἀλλατίνι

κι ὑψώνω τὴν ματιά μου τώρα, Μέλισσα,

σ’εὐθεῖες καὶ καμπύλες ποὔχουν μείνει

σὰν Τεῖχος τῶν Δακρύων, σὰν ὑπόλειμμα

μιᾶς πόλεως σβησμένης ἀπ’τὸν χάρτη,

σὰν ν’ ἄφησε ὁ Θεὸς τὰ Ἰεροσόλυμα

στὰ χέρια τοῦ Μολὼχ καὶ στὴν Ἀστάρτη.

Τοῦ Τούρκου, τοῦ Ἑβραίου καὶ τοῦ Ἕλληνα,

μὰ τώρα ὀρφανές, δικές μου μόνο,

φωτίστε μου τὰ σκότη ποὺ ἀσέληνα

σὲ γκρίζες συνοικίες ἀνταμώνω.

ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

ΝΕΚΥΙΑ

• 
  
  
  
  
  στὴν Σοφία Κολοτούρου
  
  
  λίθον, ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας. 
  Ψα 117,22 Α’ Πε 2,7
  
  
  
  

  Νεκροί, τῆς μέλλουσας ζωῆς ἐγγύησι,

  καὶ ἅγιοι πατέρων ἀνδριάντες,

  ἐγείρω ἀπ’τοὺς τάφους σας τὴν ποίησι,

  σωρεύω τὰ συντρίμμια σὲ μπαλλάντες

  καὶ μένω νοσταλγὸς στὰ παρασκήνια

  ἐντεῦθεν μιᾶς ἀόρατης αὐλαίας

  ντυμένος τὴν πιὸ μάταιη προσήνεια

  ἢ ἄλλοτε δειλὸς ὑποβολέας

  
  

  τῶν ὅρων ποὺ κρυφὰ συνωμολόγησα

  ὑπείκοντας σ’ἀπρόοπτες συνθῆκες

  (σ’ἐκεῖνες ποὺ μὲ δόλο ὑπολόγισα)·

  ὁ κόσμος σαραβάλιασε, νταλίκες

  θὰ ἔρθουν τὸ πρωὶ νὰ τὸν φορτώσουνε,

  ὁ κόσμος ποὺ ἀνῆκα καὶ ἀνῆκες

  πρὶν ἄλλον μὲ ἐγκύκλιο ἐκδώσουνε

  καὶ στείλουνε τὸν πρῶτο στὶς ἀντίκες

  
  

  ἢ γιὰ φωτιὰ σὲ κάποιαν ὑψικάμινο,

  ὁ χρόνος ποὺ διανύθηκε εὐθυγράμμως

  νὰ καίγεται ἑξάμηνο – ἑξάμηνο

  νὰ χωριστοῦν τὸ μέταλλο κι ἡ ἄμμος,

  νὰ χωριστοῦν σὰν ὅλα τὰ ἀχώριστα,

  τὰ ὅσα ἑνωθῆκαν ἰσοβίως

  κι ὁ βίος τους διήρκεσε ἀόριστα

  κοινότατος, ἀλλὰ κοινὸς σπανίως.

  
  

  Νεκροί, τῆς μέλλουσας ζωῆς ἀντίκλητοι,

  καὶ ἅγιοι πατέρων ἀνδριάντες,

  συμβούλια πρεσβύτερων καὶ σύγκλητοι,

  σοφοί, πεφωτισμένοι, ἱεροφάντες,

  γυαλίζω θυρεούς, κρεμῶ οἰκόσημα,

  τὰ μπάζα σας στολίζω μὲ γιρλάντες·

  ἂν εἶχα στὸν καιρό σας τέτοιο νόσημα

  θὰ μ’ ἔκανε βιβλίο ὁ Θερβάντες.

  
  

  ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ