ΧΑΪΚΟΥ

Τί μπορεῖ νὰ πῇ

τάχατες ἀλλιώτικο

τὸ ξημέρωμα;

     ***

Ὄχι τώρα πιὰ

πάλι φρικτῶν προσμονῶν

ἀνανεώσεις.

     ***

Τάχα πόνεσε

τὸ κλαδὶ ποὺ τσάκισε

κρύος ἄνεμος;

     ***

Βαριανασαίνει

τὸ χιόνι ποὺ κοιμᾶται

πάνω στὴν σκεπή.

     ***

Νωρὶς ξύπνησες

καὶ πάλι ἀμυγδαλιά·

ξανακοιμήσου.

     ***

Ἄχ ἡ καρδιά μου!

Στὴν χάρισα καὶ τώρα

σκύλοι τὴν σβαρνοῦν.

      ***

Μάτια σφαλιχτά:

σὰν ἄστρα πεθαμένα

ἀκόμη φέγγουν.

      ***

Μικρὲς ἀγκαλιὲς

καταπίνουν ἀνθρώπους

καὶ μεγαλώνουν.

      ***

Μὰ τί θαρροῦσες,

πὼς γιὰ πάντα καινούργιος

θἆναι ὁ κόσμος;

      ***

Ἔκθλιψ’ ἡλίου:

σὲ ἀποστρόφου σχῆμα

κρύβεται μισός.

      ***

Οὔτε βραδιάζει

οὔτε καὶ ξημερώνει

μὲ διατάγματα.

      ***

Καὶ οἱ σελίδες

διαβάζουνε κάποτε

τὰ πρόσωπά μας.

      ***

«Μὰ εἶσαι μικρὸς»

ἢ -δὲν ἀκούω καλά-

«νεκρὸς» μοῦ εἶπες;

      ***

Ματιὰ τὴ ματιὰ

λαξεύτηκες στὸ σχῆμα

τοῦ βλέμματός μου.

ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

Ὑποκείμενο - κενὸ - ῥῆμα – κενὸ - ἀντικείμενο:

ἡ σιωπὴ στριμώχνεται ἀνάμεσα στὶς λέξεις∙

εὐκαιρία χρυσῆ νὰ διαλέξῃς

ἑρμηνεία νὰ δώσῃς στὸ κείμενο.

Ὑποκείμενο - κενὸ - ῥῆμα – κενὸ - ἀντικείμενο:

τόσο κενὸ κομματιασμένο!

Χρόνια ὁλόκληρα προσμένω

κάποιος νὰ μπῇ στὸ προκείμενο.

Ὑποκείμενο - κενὸ - ῥῆμα – κενὸ - ἀντικείμενο:

στοὺς πολέμους πεθαίνουν πρῶτα οἱ λέξεις∙

τὸ κενὸ περισσεύει, μπορεῖς νὰ τὸ στρέψῃς

ἀκόμη καὶ στὸν φίλα προσκείμενο.

ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ

Σύνορο ἅπλωσαν γυαλὶ 
καὶ μὲ διχοτομῆσαν,
ἀπέναντί μου μιὰ μορφὴ
σὰν ἄλλος ἑαυτός μου
ποὺ στέρεα χτίσαν
μιὰ στιγμή
τραβάει ἀπ'τὸ φῶς μου.

Κι ὅταν τὴν βλέπω ἀντικρυστὰ 
ποὺ ὅ,τι κι ἂν κάμω κάμει
ὅλο κοιτάω πιὸ βαθιὰ
καὶ ὅλο ἀναρωτιέμαι
μὴ καὶ τὸ τζάμι 
μὲ κοιτᾷ
ἢ μόνος μου κοιτιέμαι.

 ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

 Εἰκόνα: Νάρκισσος, Καραβάτζιο, Ἐθνικὴ Πινακοθήκη Παλαιᾶς Τέχνης, Ῥώμη