ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ

Σύνορο ἅπλωσαν γυαλὶ 
καὶ μὲ διχοτομῆσαν,
ἀπέναντί μου μιὰ μορφὴ
σὰν ἄλλος ἑαυτός μου
ποὺ στέρεα χτίσαν
μιὰ στιγμή
τραβάει ἀπ'τὸ φῶς μου.

Κι ὅταν τὴν βλέπω ἀντικρυστὰ 
ποὺ ὅ,τι κι ἂν κάμω κάμει
ὅλο κοιτάω πιὸ βαθιὰ
καὶ ὅλο ἀναρωτιέμαι
μὴ καὶ τὸ τζάμι 
μὲ κοιτᾷ
ἢ μόνος μου κοιτιέμαι.

 ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

 Εἰκόνα: Νάρκισσος, Καραβάτζιο, Ἐθνικὴ Πινακοθήκη Παλαιᾶς Τέχνης, Ῥώμη

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Άνέβηκε τοῦ θάνατου ἡ ἀξία
σ’ ἕνα ἡμερονύχτιο ῥαγδαίως
βουβός ὁ ποιητής καὶ πάντα νέος
μετρᾷ τ’ ἀπόθεμά του σ’ ἀμβροσία.
Πόση τοῦ μένει ἀκόμη ἀθανασία
στοχάζεται ἐνίοτε μὲ δέος
καθώς στὴν ἀγορά σπεύδει ταχέως
ποντάροντας στὴν ἴδια πελατεία.
Θα ’ρθοῦν κοντά του πάλι ν’ ἀγοράσουν
μὲ νόμισμα παρήγορα ἀτόφιο
ἐκεῖνοι ποὺ φοβοῦνται νὰ γεράσουν,
ν’ ἀφήσουν τὸ κορμί τους κάπου ψόφιο
πληρώνοντας ἁδρά τὴν αὐταπάτη
πὼς εἶναι ἡ ζωή τους ἕνα κάτι.

ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

ΕΤΩΝ 25

                                

                
                                                     στὸν Κώστα Κουτσουρέλη

Ἀμυγδαλιὰ ποὺ βιάζεται ν’ ἀνθίσῃ

ὁ κόσμος σ’ ἕνα κάμπο ἠλεκτροφόρο

μὲ πρίζα εὐχρηστότερη τὴ φύσι

νὰ θέτῃ ἀνεμπόδιστα τὸν ὅρο

ὑποταγῆς στὰ ὅσα ὑπαγορεύει

ἡ ὕπαρξι στὸν χρόνο καὶ στὸν χῶρο

κι ἡ ἀνάγκη νὰ ὑποβάλλουμε τὰ σέβη

στὸ βάθρο τοῦ μαρμάρινου ἀνδριάντα

τῆς λογικῆς ποὺ πλέον περισσεύει

καθὼς ἀργοτσουλᾶμε στὰ τριάντα.


ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

εἰκόνα:  Τισιανός, ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸ γάντι, Λοῦβρο, Παρίσι