Μάρτης, βροχή, ἐπάνω μου ἡ Καμάρα
ὀμπρέλλα ποὺ τὸ τόξο
της τανύει∙
θραύεται ἐδῶ ἡ γκρίζα σιχαμάρα,
συστέλλεται καθὼς μὲ περικλείει.
Μάρτης, βροχή, στὸ βάθος ἡ Ῥοτόντα∙
πιὸ φουσκωμένοι ἀπ’τὸ νερό, πιὸ λεῖοι
οἱ τοῖχοι της. Στὰ πέριξ κάτι ὄντα
ποὺ τρέχουν ν’ἀποφύγουν τὶς σταγόνες.
Νὰ τέμνωνται παράλληλα παρόντα;
Νὰ σύγκλιναν γιὰ λίγο οἱ αἰῶνες;
Τροχοί: κομμένη ἐπαίσχυντα στὰ δύο
σφαδάζει ἡ Ἐγνατία.
Χωρὶς κανόνες
ἢ ῥυθμὸ ἡ κυκλοφορία. Ἕνα τοπίο
ἀσύμμετρα θαρρεῖς ζῳγραφισμένο.
Τὰ χρώματα σὲ νόημα ἀναλύω,
ἐκτείνω τὶς γραμμὲς στὸ πεπρωμένο.
Ματαίως. Τὸν ἑαυτό μου ἀναβάλλω.
Σημεῖο πιὰ φυγῆς δὲν περιμένω:
Μπροστά μου ἀνυπόφορα μεγάλο
ὑψώνεται τὸ ὄχι σου καὶ μοιάζει
τὸ χάλκινο ἀνάστημα τοῦ Τάλω
ποὺ εἴσοδο καὶ ἔξοδο μοῦ φράζει.
ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ
