ΑΠΟΦΑΣΙΣ

Κάποιου ἀγγέλου τὰ φτερὰ θά  ‘χες ἀκούσει

κι οἱ ἦχοι μου στοιβάχτηκαν βουβοὶ ἐκτός σου

σὰν μιὰ ὁμίχλη συμπαγής, σὰν ἕνα ποῦσι

ποὺ θάμπωνε δυσοίωνα τὸ ἄσπρο φῶς σου.

Τώρα γιὰ λίγο θὰ σκεφτῇς τὸ τί θὰ κάνῃς

τὸ χεῖλος τοῦ ἡφαίστειου γιὰ νὰ περάσῃς,

θὰ κυτταχτῇς σὲ κάτοπτρο βαθιᾶς χοάνης

σὰν Νάρκισσος στοῦ μάγματος τὶς ἀνακλάσεις.

Καὶ θὰ διαβῇς τοῦ χείμαρρου τὴν μαύρη λάβα

ὅπως λιοντάρι τὴν στοὰ πύρινων κρίκων

χωρὶς νὰ ξέρῃς ποταμὸς σ’αὐτὸ τὸ διάβα

ἂν θἆναι ὁ Ἀχέροντας ἢ ὁ Ῥουβίκων:

ἂν σὲ δεχθοῦν σὰν νικητὴ ἢ σὰν ἀντάρτη

ἢ σὰν ἐχθρὸ σὲ σφάξουν στὶς εἰδοὺς τοῦ Μάρτη.

ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

Ο,ΤΙ ΘΕΛΗΣΑΜΕ

στὸν Θεοδόση Βολκὼφ

Ὅ,τι θελήσαμε ἐξ ἀρχῆς: τὸ Ἀπόλυτο

στὴν πιὸ ἀμιγῆ κι ἀπρόσμικτή του φύσι,

ἕνα Ἀληθὲς τελούμενο, ἀκώλυτο,

μιὰ ἐντεῦθεν τῆς ζωῆς Ἐσχάτη Κρίσι.

Ὅ,τι θελήσαμε ἐξ ἀρχῆς: τὸ Ἀκίνητο,

τὴν ἴδια ἀκινησία ἐν κινήσει,

τὸ πεπηγός, τὸ ἑδραῖο, ἀμετακίνητο,

τ’ὁριστικὸ τὰ πάντα ποὺ θὰ ὁρίσῃ.

Ὅ,τι θελήσαμε: τὸ Ἀναλλοίωτο,

τὸ Ἕνα αὐτοπροσώπως καὶ τὸ ἐν γένει,

αὐτὸ τὸ κι ἀπ’τὴν Ἱστορία ἀδῄωτο,

μιὰ ἀρχὴ στὸ τέλος της Ἀρχὴ νὰ μένῃ,

τὸ ἐντὸς τοῦ χρόνου ἄχρονο στὸ σήμερα,

μία ἀφήγησι συνισταμένη∙

ὅ,τι θελήσαμε ἐξ ἀρχῆς μιὰ χίμαιρα:

τὸ ἀβέβαιο ποὺ βέβαιο προβαίνει. 

DE RERUM NATURA

Τὰ πάντα παραδίδονται στὸ τίποτα,

στὴν ἴδια φλόγα θάνατος καὶ στάχτη

θὰ γίνουν κι εἰπωμένα καὶ ἀνείπωτα

κλωσμένα ἀπὸ τῆς Μοίρας τὸ ἀδράχτι,

τὰ ἔξυπνα, τ’ἀστεῖα, τὰ παμπόνηρα,

τὰ λάθη, τὰ σωστά, στερνὰ καὶ πρῶτα,

μαζὶ θὰ καταλήξουν μνῆμες κι ὄνειρα

καὶ μῦθοι καὶ σκιὲς καὶ γεγονότα.

Τὸ μέρος καταργεῖται ἀπ’τὴν ὁλότητα,

τὸ μέρος παύει πιὰ νὰ εἶναι μέρος,

στὸ Ἕνα ἐπιστρέφει ἀνερώτητα

καὶ σβήνεται στὸν θάνατο ὁ ἔρως.

Τὰ ὅμοια θὰ μοιάσουν μὲ τ’ἀνόμοια,

τὸ σκότος μὲ τὸ φῶς καὶ τὸ ἡμίφως,

τὴν ἴδια ταυτοχρόνως χίλια στόμια

σιωπὴ θὰ ἐκφωνήσουν ἀποκρύφως.

Οἱ ἔννοιες ἐξισώνονται αὐτόματα,

ἡ ἀλήθεια καταφάσκεται στὰ ψεύδη,

στὸ μαῦρο καὶ στὸ ἄσπρο καὶ στὰ χρώματα

ἡ ἔκπαλαι διάκρισι καθεύδει.

Ἁφὴ καὶ ἀκοὴ καὶ πᾶσα ἀντίληψι

ἐξ ἴσου ἀγωγός, πομπὸς καὶ σῆμα,

τὸ ἕκαστον τοῦ ἕκαστου περίληψι,

τὸ ἕτερον στοῦ ἕτερου τὸ σχῆμα.

Στὸ τέλος συγχωνεύονται ἀπειρόκαλα

τὸ ψέμμα κι ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ πλάνη

καὶ σάρκες ποὺ λατρεύτηκαν καὶ κόκκαλα

κοινὴ τὰ καταπίνει μιὰ χοάνη,

κοινὰ τὰ ὑλικὰ καὶ ἡ προέλευσι

τοῦ μίσους τῆς ἀγάπης καὶ τοῦ οἴκτου,

κοινὴ θὰ μοιραστοῦνε τὴν παρέλευσι

τῆς ὅση προωρίστηκε ἰνδίκτου.

ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

ῼΔΗ ΣΤΙΣ ΒΙΛΛΕΣ ΤΗΣ ΛΕΩΦΟΡΟΥ ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΟΛΓΑΣ

Τὶς νύχτες πῶς περνοῦσα ἀπὸ τὴν πύλη σας

γιὰ κείνη τὴν ἀπόκοσμη πολίχνη,

κυρές μου, ποὺ στὸν δρόμο τῆς βασίλισσας

κομίσατε τὰ πένθιμά μου ἴχνη·

πιὸ σάρκινοι ἀπ’τὴν σάρκα οἱ ἀσπαίροντες

ἁρμοί σας, οἱ μαρμάρινες κολῶνες,

πυργίσκοι νὰ ποντίζωνται σ’ Ἀχέροντες

τσιμέντου κι ἀστικοὺς ἐρειπιῶνες.

Κατάδικες σὲ ἰσόβια συγκατοίκησι

μὲ ὕψη καὶ μὲ πλάτη καὶ μὲ μήκη

ποὺ παίρνουν ἐπὶ τέλους τὴν ἐκδίκησι

γι’αὐτὸ ποὺ στὴν γενιά τους τώρα ἀνήκει.

Ποιόν ἔρωτα, μονάκριβά μου θήλεα,

ἐμπνεύσατε, ποιές κρύφιες μανίες

μιᾶς ὕστατης Ἐδὲμ ἐσεῖς προπύλαια

καὶ τ’ ἄδικου χαμοῦ της Ἐρινῦες;

Γιὰ σένα περπατῶ ἀργὰ κι ἀμφίθυμα

σκεπὴ τοῦ Καπαντζῆ χωρὶς κανένα

αἰδοῦς στὴν παρειὰ σεμνὸ ἐρύθημα,

εὐφρόσυνη, πολύτιμη παρθένα.

Γιὰ σένα τὴν σιωπή μου, Μπιάνκα, ἔλυσα,

Μορντὼχ καὶ Mon Bonheur καὶ Ἀλλατίνι

κι ὑψώνω τὴν ματιά μου τώρα, Μέλισσα,

σ’εὐθεῖες καὶ καμπύλες ποὔχουν μείνει

σὰν Τεῖχος τῶν Δακρύων, σὰν ὑπόλειμμα

μιᾶς πόλεως σβησμένης ἀπ’τὸν χάρτη,

σὰν ν’ ἄφησε ὁ Θεὸς τὰ Ἰεροσόλυμα

στὰ χέρια τοῦ Μολὼχ καὶ στὴν Ἀστάρτη.

Τοῦ Τούρκου, τοῦ Ἑβραίου καὶ τοῦ Ἕλληνα,

μὰ τώρα ὀρφανές, δικές μου μόνο,

φωτίστε μου τὰ σκότη ποὺ ἀσέληνα

σὲ γκρίζες συνοικίες ἀνταμώνω.

ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

ΝΕΚΥΙΑ

• 
  
  
  
  
  στὴν Σοφία Κολοτούρου
  
  
  λίθον, ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας. 
  Ψα 117,22 Α’ Πε 2,7
  
  
  
  

  Νεκροί, τῆς μέλλουσας ζωῆς ἐγγύησι,

  καὶ ἅγιοι πατέρων ἀνδριάντες,

  ἐγείρω ἀπ’τοὺς τάφους σας τὴν ποίησι,

  σωρεύω τὰ συντρίμμια σὲ μπαλλάντες

  καὶ μένω νοσταλγὸς στὰ παρασκήνια

  ἐντεῦθεν μιᾶς ἀόρατης αὐλαίας

  ντυμένος τὴν πιὸ μάταιη προσήνεια

  ἢ ἄλλοτε δειλὸς ὑποβολέας

  
  

  τῶν ὅρων ποὺ κρυφὰ συνωμολόγησα

  ὑπείκοντας σ’ἀπρόοπτες συνθῆκες

  (σ’ἐκεῖνες ποὺ μὲ δόλο ὑπολόγισα)·

  ὁ κόσμος σαραβάλιασε, νταλίκες

  θὰ ἔρθουν τὸ πρωὶ νὰ τὸν φορτώσουνε,

  ὁ κόσμος ποὺ ἀνῆκα καὶ ἀνῆκες

  πρὶν ἄλλον μὲ ἐγκύκλιο ἐκδώσουνε

  καὶ στείλουνε τὸν πρῶτο στὶς ἀντίκες

  
  

  ἢ γιὰ φωτιὰ σὲ κάποιαν ὑψικάμινο,

  ὁ χρόνος ποὺ διανύθηκε εὐθυγράμμως

  νὰ καίγεται ἑξάμηνο – ἑξάμηνο

  νὰ χωριστοῦν τὸ μέταλλο κι ἡ ἄμμος,

  νὰ χωριστοῦν σὰν ὅλα τὰ ἀχώριστα,

  τὰ ὅσα ἑνωθῆκαν ἰσοβίως

  κι ὁ βίος τους διήρκεσε ἀόριστα

  κοινότατος, ἀλλὰ κοινὸς σπανίως.

  
  

  Νεκροί, τῆς μέλλουσας ζωῆς ἀντίκλητοι,

  καὶ ἅγιοι πατέρων ἀνδριάντες,

  συμβούλια πρεσβύτερων καὶ σύγκλητοι,

  σοφοί, πεφωτισμένοι, ἱεροφάντες,

  γυαλίζω θυρεούς, κρεμῶ οἰκόσημα,

  τὰ μπάζα σας στολίζω μὲ γιρλάντες·

  ἂν εἶχα στὸν καιρό σας τέτοιο νόσημα

  θὰ μ’ ἔκανε βιβλίο ὁ Θερβάντες.

  
  

  ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

Η ΔΙΚΗ

«ἡ ἐνοχὴ ἀποσβήνεται μὲ καταβολὴ»

ἄρθρο 416 τοῦ Ἀστικοῦ Κώδικος

Ἄς ἡσυχάσουμε –ξεκίνησε ἡ δίκη∙

πρῶτος μας μάρτυρας ὁ φόβος τοῦ κενοῦ∙

δὲν ἔχει τίποτε νὰ πῇ: οὐρανομήκη

χειροκροτήματα ἐκ μέρους τοῦ κοινοῦ.

Πάνω οἱ ἔνορκες σιωπὲς στὴν ἀμφιλύκη

καθὼς θροΐζουν οἱ πτυχώσεις τ’οὐρανοῦ

ψηφίζουν «ἔνοχος». Τραβοῦν ἀπ’τὸ μανίκι

οἱ δεσμοφύλακες τὸν χρόνο καὶ τὸν νοῦ.

Θ’ ἀντέξῃ κάμποσο κι αὐτὸ τὸ πρωινὸ

σ’ἕνα κελλὶ μέχρι νὰ ‘ρθῇ τὸ μεσημέρι

κι ὅπως σηκώνουν σὲ πορεία τὸ πανὼ

ἔτσι θὰ σφίξῃ ἀνεμπόδιστα τὸ χέρι

τὰ κάγκελλα, ποὺ ἀπὸ πίσω τους θὰ δῇ

ὅ,τι φοβόταν ν’ἀντικρύσῃ ἀπὸ παιδί.

ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ

         

                                     
                                                                   


                                                                 Σάββατόν ἐστι· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράββατον
                                                                                                                                                 Ἰω 5,10
                                                                                           Θὰ καίγονταν τὰ σπλάχνα τ’οὐρανοῦ
                                                                                                                          Διονύσης Καψάλης
  
Πρωὶ καὶ ἀνατέλλει πάλι Σάββατο
-ἡμέρα πρὸ πολλοῦ περαιωθεῖσα-
τὸ φῶς θ’ἀποκαλύψῃ ὅ,τι ἄβατο
ἐξίσωνε μὲ τ’ἄνισα τὰ ἴσα.
Πρωί· μὲ τροχαλίες κατεβάζουνε
τὰ σπλάχνα τ’οὐρανοῦ κι ὑπερμεγέθη
συρμάτινα σχοινιὰ τὴν γῆ τραντάζουνε
-ὁ σπάγκος τὶς παλάμες σου ἀλέθει.

Πλατφόρμες, γερανοί, ἀλυσοπρίονα·
ξεστήνουνε τῆς νύχτας τὴν ἐξέδρα,
τὸν χρόνο αἰωρούμενη δυσοίωνα
μετρᾷ σὰν ἐκκρεμὲς ξανὰ ἡ Φαίδρα,
ἡ μέρα μεταδίδεται σὰν πρόγραμμα
γραμμένο σὲ κασσέτα: ἡ Ῥεβέκκα
ἢ κάποιο της ἀνώνυμο ὁλόγραμμα,
ἡ Θάμαρ, τελοσπάντων, μιὰ γυναῖκα

θὰ πάρῃ στὸν λαιμό της δῆθεν θύματα
τοὺς ἄντρες (πάντα οἱ ἴδιες ἱστορίες),
οἱ κήρυκες, οἱ ῥήτορες στὰ βήματα,
οἱ φόβοι, οἱ χαμένες εὐκαιρίες.
Αἰῶνες σὲ διάδρομο ποὺ κύλησαν,
θαρρεῖς γυμναστικῆς καὶ τώρα νιώθεις
τὴν κούρασι, οἱ πνεύμονες ξεχείλισαν
καὶ σκέφτεσαι πὼς δὲν ἐδικαιώθης.

Καὶ σκέφτεσαι πρός τί ἡ μετακόμισι,
σφυριὰ καὶ τροχαλίες καὶ πριόνια
(ἡ ὥρα περασμένες πῆγε δυόμιση)
ἀφ’οὗ ἀκινητοῦνε καὶ τὰ χρόνια;
Πρωὶ καὶ ἀνατέλλει πάλι Σάββατο,
μονάχα Σάββατο· τὸ ἤξερες κι ἐν τούτοις
στὶς πλάτες σου κουβάλησες τὸν κράββατο
(μ’ἐκεῖνον θὰ σὲ εἶχε τοῦ χεριοῦ της).


ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ