ΛΕΥΚΟΝΟΗ

στὴν Σοφία Κολοτούρου

γιὰ τὴν τετραετῆ  της ἐπιμονὴ νὰ δημοσιευθῇ

Βραδιάζει, ἀνορθώνω κηροπήγια

καὶ σὰν ν’ἀνακαινίζεσαι στὸ ἡμίφως

μὲ ὅλα τὰ ἐπουράνια κι ἐπίγεια

νὰ σμίγουν στὴν σκιὰ κατακορύφως.

Τὰ χέρια σου ὑψώνονται ἀήττητα

συντρίβοντας παγκόσμιες δυνάμεις,

τὴν ὕλη καταργεῖ καὶ τὴν βαρύτητα

μονάχα ἡ ὑποψία μιᾶς παλάμης.

Ἐδῶ λοιπόν, ἀλλοῦ ποῦ θὰ κατέληγα;

Ἐδῶ ἐναποθέτω κάθε μέλλον,

πετοῦνε, φτερουγίζουν ἑξαπτέρυγα

τριγύρω μου∙ σὲ τάγματα ἀρχαγγέλων

μεμιᾶς μετουσιώνονται αὐτόματα

τοῦ κόσμου οἱ μεγάλοι καρχαρίες,

μετάρσια, πτερωτὰ καὶ πολυόμματα

λαμπρύνουν τὶς ἀπόκρυφες λατρεῖες.

«Κι ὁ κόσμος», ξαφνικὰ διερωτήθηκες,

«ὁ κόσμος ποὺ σαπίζει τί θὰ γίνῃ»

Γι’αὐτὲς τὶς ἐρωτήσεις τὶς ἀνήθικες

δὲν πλάστηκαν τ’ἀστέρια κι ἡ Σελήνη.

Κοιμήσου στὸ πλευρό μου ἔτσι ἀνέμελα

καὶ ξέχνα τὸν ὑπόλοιπο πλανήτη,

ὁ κόσμος ἂς γκρεμίζεται συθέμελα,

ἂς πέφτουν ἱερά, ἁψῖδες, κλίτη.

Δὲν εἶναι λόγος τοῦτος ποὺ σὲ τάραξε

καθόλου σοβαρός∙ πέσε κοιμήσου,

ξανὰ στὴν ἀγκαλιά μου γεῖρε κι ἄραξε

κι ἐγὼ θὰ συγκυλίωμαι μαζί σου.

Ἐδῶ λοιπόν, ἀλλοῦ ποὺ θὰ κατέληγα;

Ὁ κόσμος ποὺ σαπίζει εἶν’ ἀπ’ ἔξω.

Ἐδῶ τὰ χερουβίμ, τὰ ἐξαπτέρυγα:

Μπορεῖ μὲ τὸν καιρὸ καὶ νὰ τ’ἀντέξω.

ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

ΑΦΗΓΗΣΙ

Ἅγια τοῦ κόσμου τιμαλφῆ, ἔσχατα πρῶτα,

συστήματα μεθοδικὰ τῶν φιλοσόφων,

οὐσίες ἀπροσπέλαστες, συμβεβηκότα,

οἰκοδομὲς θεωριῶν πολυωρόφων,

ἀλήθειες ἀδιάβρωτες, ἐξαίσιου γλύπτη

μνημεῖα καὶ ἀγάλματα αὐτοκρατόρων,

ὅλο τὸ κλέος τ’ οὐρανοῦ γιὰ σᾶς προκύπτει

μόνο σὰν ἄθροισμα ψυχρὸ τυχαίων ὅρων.

Ὁ χρόνος ποὺ μετρήθηκε νὰ σᾶς ἀνήκῃ

σ’ἀναβαθμοὺς ὑψώνεται μιᾶς ὀπτασίας

κι ἄλλοτε λάμπει σὰ χρυσὸς σὲ μιὰ προθήκη

μ’ἕνα ἐπίχρισμα φωτὸς κι ἀθανασίας.

Κάποτε στήνεστε βωμοί, κάποτε θρόνοι,

κάποτε μέταλλα ἱστῶν γιὰ τὶς σημαῖες

κι ἕνα μονάχα τίναγμα σᾶς βαραθρώνει

κι ἀναδιατάσσει μονομιᾶς δομὲς ἑδραῖες.

Ἀλήθειες ἀνοξείδωτες, στίλβοντα ξίφη,

Λόγε, Θυσία, Προσταγή, Ἔρωτα, Πτῶσι,

λίθοι θεμέλιοι τῆς Γῆς, σκληρὰ κελύφη,

χῶροι καὶ χρόνοι συμπαγεῖς καὶ Νοῦ καὶ Γνῶσι...

ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

LIBIDO

   στὸν Γ. Βαρθαλίτη

Ὅ,τι ὑπολείπεται σὲ φῶς τὸ συμπληρώνεις,

ἕνα περίγραμμα ποὺ ὑπόστασι προσκτᾶται,

κι ἐκεῖ ποὺ ἡ δόξα τ’ οὐρανοῦ ἀναμετρᾶται

μὲ τὰ σαλπίσματα τῆς πιὸ ἀσελγοῦς ὁρμόνης,

ἐκεῖ τὸ σύνορο χαράσσεις κι ἀνταμώνεις

τὸ πνεῦμα ὑπήκοο στὴν ὕλη ποὺ βρυχᾶται

καὶ στὶς δυνάμεις τῆς σαρκὸς νὰ λέῃ: ἐλᾶτε!

Τώρα ἡ κραυγὴ θὰ ἐγερθῇ τῆς Ἀμυμώνης,

τώρα μιὰ δύναμι ῥευστὴ θὰ ὑπερτερήσῃ,

τώρα ἀπ’ τὸ Κτῆνος ποὺ μαινόμενο πυρέσσει

ἔχει τοῦ σύμπαντος ἡ Πρόνοια παραλύσει,

ἔχει τὸ Ἄνω κατὰ κράτος ἡττηθῆ,

ἐδῶ ἡ Αἰσχύνη κι ἡ Ἐντροπὴ δὲν ἔχουν θέσι∙

μόνο τὸ Ἔνστικτο ἀλύγιστο κι εὐθύ.

ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

Ὑποκείμενο - κενὸ - ῥῆμα – κενὸ - ἀντικείμενο:

ἡ σιωπὴ στριμώχνεται ἀνάμεσα στὶς λέξεις∙

εὐκαιρία χρυσῆ νὰ διαλέξῃς

ἑρμηνεία νὰ δώσῃς στὸ κείμενο.

Ὑποκείμενο - κενὸ - ῥῆμα – κενὸ - ἀντικείμενο:

τόσο κενὸ κομματιασμένο!

Χρόνια ὁλόκληρα προσμένω

κάποιος νὰ μπῇ στὸ προκείμενο.

Ὑποκείμενο - κενὸ - ῥῆμα – κενὸ - ἀντικείμενο:

στοὺς πολέμους πεθαίνουν πρῶτα οἱ λέξεις∙

τὸ κενὸ περισσεύει, μπορεῖς νὰ τὸ στρέψῃς

ἀκόμη καὶ στὸν φίλα προσκείμενο.

ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

ΔΕΥΤΕΡΑ ΑΠΟΥΣΙΑ (ἀντίστροφον σοννέτον)

Ψηλὰ περνοῦσαν τῶν ἀγγέλων οἱ οὐλαμοὶ

κι ἦταν τὰ πάντα ἀπὸ ἥλιο καμωμένα,

μ’ ὅλο τὸν χρόνο σ’ἕνα βλέμμα νὰ ἐκκρεμῇ

ἡ μέρα ἐκείνη ἀποφθεγγόταν πεπρωμένα∙

ῥομφαῖες χάρασσαν ἀκτῖνες, μιὰ τομὴ

εἶχε ἀνατρέψει τὰ ὡς τοῦδε ἐγνωσμένα,

ὡς κι ὁμίχλη σου λαμπρύνοταν στιλπνὴ

λὲς κι ἀναδεύονταν ἀρχαῖα εἰωθότα

—ἀρχαιρεσίες θὰ τελοῦσαν οἱ οὐρανοί—

ὅμως ἐμένα μ’ἀποκήρυξαν τὰ φῶτα

κι ἔμεινα ἐγκάθειρκτος νὰ θέλω τὴν ἁγνὴ

μορφή σου ποὺ ἕνωνε τυχαῖα γεγονότα

μέσα σὲ σήραγγες κι ὑπόγεια ἀχανῆ,

ἐκεῖ ποὺ μύριζαν τοῦ θάνατου τὰ χνῶτα.

            

ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2015 μ.Χ.

Ὅλα παλεύουν ν’ἀνακτήσουνε ῥυθμό,

τὰ ναί, τὰ ὄχι, χωνεμένα σ’ἕνα μήπως,

ὅλα στραγγίζουν στοῦ Σεπτέμβρη τὸν ἠθμό,

στάζουν ἀκόμη ἀπ’ τοῦ Αὔγουστου τὸ λίπος.

Ὅλα μετριοῦνται καὶ μετροῦνε ποσοστά:

μήκη καὶ πλάτη, βάθη, σκόρ, αἰῶνες, χρέη,

κάτι ψιλὰ καὶ κάτι ῥέστα ποὺ χρωστᾷ

ἕνας Ἰούλιος ποὺ ἀκόμη καταρρέει.

Ὅλα μουδιάζουν στὴν αἰφνίδια βροχή,

σὰν τὰ ποντίκια ποὺ ἐπιπλέουν στοὺς ὑπονόμους,

κι ὅπως ἀλλάζει ὁ καιρὸς κι ἡ ἐποχὴ

ὅλα σηκώνουνε ἀδιάφορα τοὺς ὤμους.

ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ

ῼΔΗ Σ' ΕΝΑ ΑΗΔΟΝΙ (ΤΟΥ ΤΖΩΝ ΚΗΤΣ)

στὴ μνήμη του

Ἡ καρδιά μου πονεῖ καὶ μιὰ ζάλη ναρκώνει

τὶς αἰσθήσεις, φαρμάκι θαρρεῖς κι ἔχω πιεῖ

ἢ σὰν νἄχω στραγγίξει ὑπνοφόρο ἀφιόνι

καὶ σὲ Λήθης θαλάμους ἔχω πιὰ βυθισθῆ.

Μή θαρρῇς πὼς φθονῶ τὴ γλυκιά σου εἱμαρμένη,

τὴ χαρά μου προσθέτω στὴ δική σου χαρά,

Δρυάδα τῶν δέντρων μὲ φτερὰ ἀπ’ἀγέρι

καὶ μὲ μιὰ μελῳδία πλεγμένη

σ’ἀναρίθμητους ἴσκιους καὶ φύλλα χλωρά,

μὲ λαιμὸ σπαργωμένο ἀναμέλπεις τὰ θέρη.

Ὦ μιὰ στάλα κρασὶ ποὺ δροσιὰ ἔχει πάρει

γιὰ καιροὺς ἀφημένο σὲ βαθύσκαφτη γῆ

κι ἔχει γεῦσι τὰ ἄνθη καὶ τοῦ ἀγροῦ τὸ χορτάρι,

τῆς Προβέντσας τραγούδια καὶ τὸν ἥλιο σὰν βγῇ!

Ὦ μιὰ κούπα γεμάτη ἀπ’τὴ θέρμη τοῦ Νότου!

Μ’Ἱπποκρήνης ν’ἀφρίζῃ φλογᾶτο πιοτό,

φυσαλίδες νὰ σκάζουν στὰ χείλη καὶ νάμα

τοῦ βαμμένου στὸ κόκκινο χνότου.

Τέτοιο ἄχ νὰ πιῶ κι ἀπ’τὸν κόσμον αύτὸ

στὸ σκοτάδι ἂς χαθοῦμε τοῦ δάσους ἀντάμα.

Ἀλάργα νὰ διώξω καὶ νὰ στείλω στὴ λήθη

ὅσα εσὺ δὲν γνωρίζεις στὴ χλωρὴ φυλλωσιά,

τὴν ἀρρώστεια, τὸν πόνο, τὸ βάρος στὰ στήθη,

τῶν ἀνθρώπων τὴ γκρίνια, τὴ φριχτὴ σιχασιά.

Ἐδῶ τρεμουλιάζει ἡ φτωχὴ γκρίζα κόμη,

ἐδῶ σβήνει ἡ νιότη, ἕνα φάσμα ἀχνό,

ἐδῶ πένθος γεμίζει τὸν νοῦ κάθε σκέψι

καὶ τὰ μάτια σφαλεῖ βαρυγκῶμι,

ἐδῶ λίγο θὰ μείνῃ τὸ βλέμμα στιλπνὸ

καὶ ὅ Ἔρως μιὰ νύχτα βαστᾷ πρὶν τελέψῃ.

Ἀλάργα! Ἀλάργα! Θὰ πετάξω ὡς ἐσένα

χωρὶς τ’ἅρμα τοῦ Βάκχου ποὺ παρδάλεις τραβοῦν,

στὶς φτεροῦγες τῶν στίχων ποὺ μάτι κανένα

δὲν θωρεῖ κι ἂς νωθροὶ δισταγμοὶ μὲ κρατοῦν.

Στέκω πλάι σου κι ἔχει ἡ νύχτα μιὰ γλύκα!

Ἡ Σελήνη σὲ θρόνο ψηλὸ κυβερνᾷ,

ἀστερένιες ξωθιὲς τῆς φρουροῦν τὸ παλάτι,

μὰ ἐδῶ φῶς ἀκόμη δὲν βρῆκα,

παρεκτὸς λιγοστὸ τ’οὐρανοῦ ποὺ περνᾷ

με τ’ἀγέρι σὲ δάσους στριφτὸ μονοπάτι.

Τοὺς ἀνθοὺς δὲν θωρῶ ἀπ’τὰ πόδια μου γύρω

ὴ ποιά ὀσμὴ λιβανιοῦ στὰ κλαδιὰ κατοικεῖ,

ἀλλὰ μὲς σὲ σκοτάδια λουσμένα μὲ μύρο

ὅ,τι δίνει ὁ Μάης μαντεύω γλυκὺ

στὸ γρασίδι, στὰ θάμνα, στὴν ἄγρια ὀπώρα,

στὰ ῥόδα τοῦ ἀγροῦ, στὴ λευκὴ ξαγκαθιά,

στὶς βιολέτες ποὺ κάτω ἀπ’τὰ φύλλα ξεφτίζουν

καὶ στοῦ πρώτου παιδιοῦ του τὰ δῶρα,

στὸ κρασὶ ποὺ μὲς στ’ἄνθη παχνώνει βαθιά,

στὰ ζουζούνια ποὺ ἐν ᾧ σουρουπώνει βουίζουν.

Γροικάω στὸ σκότος κι εἶναι τόσες οἱ μνῆμες

τῶν στιγμῶν ποὺ σχεδὸν τὴ γαλήνια θανὴ

ἀγαποῦσα καλῶντας την μ’ἔμμετρες ῥίμες

στὸν ἀέρα νὰ πάρῃ τὴ στερνή μου πνοή.

Παρ’ ἄλλοτε τώρα γλυκὸ νὰ πεθάνω,

δίχως πόνο νὰ σβήσω στὴν καρδιὰ τῆς νυκτὸς

ὅσο ὁλόγυρα ἐσὺ θὰ σκορπᾷς τὴν ψυχή σου

σὲ μιὰν ἔκστασι τέτοιαν ἀπάνω!

Ἀκόμη θὰ ψάλλῃς, μὰ τίποτα ἐκτὸς

ἀπὸ χῶμα δὲν θἆμαι στὴ νεκρώσιμη ᾠδή σου.

Γέννημα ἀθάνατο ἐσύ, αἰώνιο ἀηδόνι,

δὲν σὲ πάτησαν χάμω ἀδηφάγες γενιές,

τὴ φωνή σου ἀκοῦγαν κι οἱ πανάρχαιοι χρόνοι,

κι ὁ βαθύπλουτος ῥήγας κι ὁ φτωχός του τζουτζές.

Κι ἴσως νἆταν ἡ ᾠδή σου ποὺ βρῆκε πορεία

γιὰ τῆς Ῥοὺθ τὴν καρδιὰ σὰ στὸν ξένον ἀγρὸ

τὴν πατρίδα στὸν νοῦ δακρυσμένη εἶχε φέρει.

Μὲ τὴν ἴδιαν αὐτὴ μελῳδία

παραθύρια ξανοῖγαν μαγικὰ στὸν ἀφρὸ

θαλασσῶν σὲ ἀπόκοσμα κι ἔρημα μέρη.

Ἔρημα! Ἡ λέξι ἀντηχεῖ σὰν καμπάνα

καὶ μονάχο μακρυά σου νὰ κλειστῶ μὲ καλεῖ!

Ἀντίο! Δὲν εἶναι σὰν τὴ φήμη της πλάνα

φαντασία καμμιά, σὰ ξωθιὰ ἀπατηλή.

Ἀντίο λοιπόν! Ἀχνοσβήνει ἡ τρίλια

στὰ λιβάδια πετῶντας, στὴ βουβὴ ῥεματιά,

τὴν πλαγιὰ προσπερνάει τοῦ λόφου καὶ γέρνει

νὰ θαφτῇ σὲ κοιλάδα προσήλια.

Νἆταν ὅραμα μήπως ἢ τοῦ νοῦ μου γητειά;

Σιγή! Ξύπνιος εἶμαι ἢ ὁ ὕπνος μὲ παίρνει;

ΜΕΤΑΦΡΑΣΙ: ΑΑΡΩΝ ΜΝΗΣΙΒΙΑΔΗΣ